In de serie Bijzondere Buren deze keer de spotlight op Allan Leysner. Maak kennis met loopbaan-keuzes en zijn inzet voor de buurt.

Allan kwam op zijn 18de alleen van Curaçao naar Maastricht om aan de Hogere Hotelschool Management te studeren, maar na drie jaar stopte hij: ‘Ik was te veel hippie...ik hing meer in de kroeg en gedroeg me niet als een manager.’ 
Allan werkte daarna kort als kelner in de horeca en woonde op kamers in het Wittevrouwenveld. Een van zijn huisgenoten was verpleegkundige en dat leek hem ook wel wat. Hij besloot de Opleiding Algemeen Verpleegkunde te gaan doen. 

Maar hij bleek breder geïnteresseerd, verdiepte zich meer en meer in de zorg én hij studeerde graag. Zo werd hij vervolgens psychiatrisch verpleegkundige, maatschappelijk werker en gezinstherapeut.  
Als zodanig werkte hij jaren bij Riagg Maastricht, afdeling ouderen. Allans' hart lag bij de ouderen met psychiatrische kwetsbaarheid en zo werd hij leider van het Project Consultatie in Verzorgingshuizen, een samenwerkingsproject van Riagg en Vijverdal. Daar werden verpleegkundigen opgeleid tot coach op de werkvloer en leerden verzorgenden om te gaan met ouderen die zich anders gedroegen, bijvoorbeeld vanwege een psychiatrische stoornis. 


Niet in de horeca, wel in de zorg

Aansluitend werkte Allan vijf jaar als sectormanager ouderenpsychiatrie, in Vijverdal. In die tijd werd Grubbeveld gebouwd, een prachtig verpleeghuis voor mensen met dementie in het algemeen en bijzondere zorg voor mensen met dementie en psychiatrische gedragsproblematiek. In Grubbeveld werkte Allan zes jaar met veel plezier als locatie-manager en daarmee was de cirkel rond: géén manager in de horeca, maar wél manager in de zorg.

Op de bres voor leefbaarheid en veiligheid

Hij ging vroeg met pensioen maar kon toch niet stilzitten en zette zich in om organisaties te ondersteunen bij vraagstukken rondom zorg. Toen de kleinkinderen geboren werden, reisden Allan en Marij twee dagen per week naar Amsterdam om daar op te passen. Zo genoten ze van het beste van twee prachtige steden. Maar gelukkig zijn de kinderen en kleinkinderen inmiddels weer naar Maastricht terug terug verhuisd...lekker in de buurt.

Stinkende dieselbussen
Dus tijd om zich in te zetten voor de buurt: ‘Toen wij in 1979 aan de Meerssenerweg kwamen wonen, was het een rustige, kabbelende straat. Met de komst van meer verkeer en parkeerplaatsen, werd het niet alleen drukker, maar er werd ook harder gereden. Op een dag stond een bus voor onze deur geparkeerd en daarna nóg een en nóg een...bleek dat de gemeente hier toestemming voor had gegeven. Toen hebben we het buurtcomité ‘Stop de bussen Meerssenerweg’ opgericht; vóór verkeersveiligheid en tegen de overlast van de ronkende, stinkende dieselbussen, voor onze deur.’Het buurtcomité vroeg de gemeente naar een andere bus-parkeerplaats uit te kijken en opperde Maastricht Noord, maar daar ging de gemeente niet mee akkoord.


Wel bankjes, geen toilet

Uiteindelijk kwam het internationale busstation in de bocht van de Meerssenerweg, ter hoogte van het Old Hickory Hotel van weleer. Met de hulp van Marijke Terpstra, projectleider van de gemeente, konden de bewoners in een gemeentelijke werkgroep meepraten en besluiten over de inrichting van het busstation. 
Zo werden er bomen, planten en overdekte bankjes geplaatst. 
Maar helaas zijn er nú nog belangrijke aandachtspunten: er is geen toilet en geen water, waardoor buurtbewoners veel overlast ervaren van wildplassers en buspassagiers die aanbellen met de vraag om water, toiletgang of het mogen opladen van telefoons.

'Mensen rijden te hard'

Het buurtcomité heet inmiddels Werkgroep Bewonersbelang Meerssenerweg en richt zich nog steeds op leefbaarheid en de verkeersveiligheid van de weg. Allan: ‘Mensen rijden te hard, daarom wilden we een autoluwe weg creëren, door het sluiten van de overweg van de Duitsepoort, maar dat ging niet door. Nu strijden we voor snelheidsremmende maatregelen, zoals zebrapaden, drempels, wegversmallingen en handhaving van de 30 km zone. 
We zoeken de samenwerking op met het Buurtnetwerk om samen een vuist te kunnen maken. Er zijn mogelijkheden genoeg om het verkeer af te remmen, maar dan moet de gemeente dat óók willen.’

4 voor de verkeersveiligheid
Gevraagd naar zijn waardering voor wonen aan de Meerssenerweg, zegt Allan: ‘Ik geef een 9 omdat ik dicht bij de stad, de uitvalswegen en het openbaar vervoer woon, maar een 4 voor de verkeersveiligheid. Ik zou ook graag meer groen zien. Omkijken naar elkaar en samenleven vind ik belangrijk. En als je iets ziet gebeuren wat niet klopt, erger je niet, maar biedt hulp of informatie; zoals aan nieuwe bewoners, die nog niet op de hoogte zijn van de afval-agenda en hun zak op de verkeerde dag buiten zetten...erger je niet, maar biedt hulp.’